**شرط دل دادن،دل گرفتن است...وگرنه يكي بي دل مي ماند و ديگري دو دل!...

** خفته در نیمه ی راهم این من

    خفته در نیمه ی دوران حیات

    کوله بار غم ایام به دوش

    خسته از راه درازی که گذشت

    وحشت آلود ز راه در پیش...

**در روزگاری که بستنی با شکلات به گرانی امروز نبود پسر ۱۰ ساله ای وارد قهوه فروشی هتلی شد و پشت میزی نشست . خدمتکار برای سفارش گرفتن سراغش رفت .

پسر پرسید : بستنی با شکلات چند است ؟

خدمتکار گفت : ۵۰ سنت .

پسر کوچک دستش را در جیبش کرد. تمام پول خرد هایش را در آورد و شمرد بعد پرسید : بستنی خالی چند است ؟ 

خدمتکار با توجه به اینکه تمام میز ها پر شده بود و عده ای بیرون قهوه فروشی منتظر خالی شدن میز ایستاده بودند با بی حوصلگی گفت :

۳۵ سنت .

 پسر دوباره سکه هایش را شمرد و گفت :

برای من یک بستنی ساده باورید .

خدمتکار بستنی را به همراه صورت حصاب روی میز گذاشت و رفت . پسر بستنی را تمام کرد و رفت .هنگامی که خدمتکار برای تمییز کردن میز رفت گریه اش گرفت .پسر بچه در کنار بشقاب خالی ۱۵ سنت برای انعام او گذاشته بود !!

یعنی او با پولهایش می توانست بستنی با شکلات بخورد اما چون پولی برای انعام دادن برایش باقی نمی ماند این کار را نکرده بود و بستنی خالی خورده بود !!!!!!!

**وقتی که هیچ چیز نداری

وقتی که دست هایت

ویرانه هایی هستند بی هیچ انتظاری

 حتی بی هیچ حسرتی

 دیگر چه بیم انکه تو را افتاب و ماه ننوازند؟ 

 وقتی میعادی نباشد رفتن چرا؟؟؟؟؟؟؟ 

 دکتر شریعتی

...

پیشاپیش فرارسیدن عید باستانی و آریایی نوروز را به همه ی همراهانم تبریک میگم و برای همه ی شما دوستان سالی سرشار از نعمت های الهی آرزومندم.

همیشه آدما دنبال ایجاد تنوع و تغییرات تو زندگیشونن،بعضی وقتا آدما سراغ تغییرات میرن،گاهی وقتا هم تغییرات میان سراغ آدما،قشنگی این پارادوکس اینه که وبلاگ منم بی نصیب از این تغییرات نمونده،سال نویی،تو خونه تکونیه وبلاگم،قراره باران جای رقص حروف سایه رو بگیره...

امیدوارم باران بتونه پر رنگ تر از سایه در خدمتتون باشه.

پی نوشت:جا داره منم به نوبه ی خودم موفقیت شیرین دوستان chem-e-carیمونو به همه ی دانشجو های دانشگاه صنعتی تبریک بگم.

به امید موفقیتای بعدی این عزیزان

و در پایان این پستمو با این جمله ی دکتر شریعتی تموم میکنم:

دوست داشتن برتر از عشق است و من هیچ گاه خدا را تا بالاترین قله های عشق پایین نمی آورم.

سلام...

*ندای عزیزم:تبریک میگم،ایشالله خوشبخت باشین تا همیشه...

*می ستایمت به خاطر آنکه،آن گونه که می نمایی هستی،ای بزرگ ماندنی.با

آنکه هیچ وجه اشتراکی با دلبستگی هایم نداری،وابسته تر از همه ی آنها به

توام.آغوشت همیشه به رویم باز است،ای تنها بر آورده نیازم،فقط با توست

که از همه چیز بی نیازم.دست های آلوده به گناهم را به سویت دراز

میکنم،آنها را پاک میکنی و من همچو کودکی بازیگوش باز آلوده به سویت بر

میگردم،و تو باز مرا پاک میسازی،این یعنی اینکه هنوز مرا دوست داری!ای

یگانه معبودم،ای خدایم.

*به دنبال توام .نمی دانم تا کدامین روزها باید چشمانم را به جاده های غربت خیره کنم!
تا به کی باید کوچه های تاریک را قدم بزنم.من همچو دیوانه ای سرگشته شده ام،نمیدانم تا چه طلوعی باید روزهای تقویم را سیاه کنم؟

محبوب من،منتظرم که روزی نام مرا با نام یاران خود زیر لب زمزمه

کنی...

*کار و بار بدک نیست!!
شکر خدا!
یک کتاب 80 صفحه ای ترجمه کرده ام،در باره ی کامپیوتر!
که 5 ناشر برای چاپش،سر و دست میشکنند!
و،1000 کیلو ترانه ی ناب،سروده ام!!!
ببینم!
برای دومی ناشر آشنا سراغ نداری؟!!

*ساکنان دریا پس از مدتی صدای امواج را نمیشنوند،چه تلخ است قصه ی

عادت...

*امشب که بگذرد...
...
نمی دانم میشود چند روز!!!
ولی نمیگذرد!

*حرف هایت مانند سنگ میان گلوله ی برفی ست!
به نظر میرسد که شوخی می کنی
اما...
(خیلی جدی ست)!

*تقدیم به دوستداران فروغ فرخزاد:

ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر توام سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شادیم بخشیده از اندوه بیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیم ز آلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه ی مژگان من
ای ز گندمزارها سرشارتر
ای ز زرین شاخه ها پر بارتر
ای در بگشوده بر خورشیدها
در هجوم ظلمت تردیدها
با توام دیگر ز دردی بیم نیست
هست اگر،جز درد خوشبختیم نیست

این دل تنگ من و این بار نور؟
هایهوی زندگی در قعر گور؟

ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش از اینت گر که در خود داشتم
هر کسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست درد خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن
سر نهادن بر سیه دل سینه ها
سینه آلودن به چرک کینه ها
در نوازش نیش ماران یافتن
زهر در لبخند یاران یافتن...

*درمانده نشدم جز در برابر کسی که پرسید:کیستی؟!(جبران خلیل جبران)

*خدایا عقیده ی مرا از دست عقده ام مصون بدار(دکتر علی شریعتی)

*چه مهربان بودی وقتی دروغ میگفتی...

*اینقدر نگو اگه گذشت کنم کوچیک میشم،اگه قرار بود با گذشت کردن کسی

کوچیک بشه خدا اینقدر بزرگ نبود.

*تقدیم به دوستداران فریدون مشیری
از گل فروش لاله رخی لاله می خرید
می گفت:بی تبسم گل،خانه بی صفاست
گفتم:صفای خانه کفایت نمی کند
باید صفای روح بیابی که کیمیاست
خوب است ای کسی که به گلزار زندگی
روی تو همچو لاله صفابخش و دلرباست
روح تو نیز چون رخ تو با صفا بود
تا بنگری که خانه ی تو خانه ی خداست

تا بعد...

شب یلداتون مبارک

گل به یک هفته فرو میریزد/سنگ می فرساید/آدمی میمیرد/نام را گردش

ایام مدام/زیر خاکستر خاموش فراموشی می پوشاند/شعر حافظ اما/هرچه

 زمان میگذرد/تازه تر،با طراوت تر،گویاتر،روح افزاتر/رونق و لطف دگر

میگیرد/لحظه هاییست که انسان خسته ست/خواه از دنیا/از زندگی/از

مردم/گاه حتی از خویش/نشود خوشدل با هیچ زبان/نشود سرخوش با هیچ

 نوا/نکند رغبت بر هیچ کتاب/نرسد باده به دادش/نبرد راه به دوست/راست

گویی همه غم های جهان در دل اوست/چه کند آنکه به او این بیداد

رسد؟/باز هم حافظ شیرین سخن است/که به فریاد رسد/جز حریمش نبود

 هیچ پناه/نیک بخت آنکه بدو یابد راه...

عمری است که به راه غمت رو نهاده ایم                روی و ریای خلق به یکسو نهاده ایم

هم جان بدان دو نرگس جادو سپرده ایم               هم دل بر آن دو سنبل هندو نهاده ایم

طاق و رواق مدرسه و قال و قیل علم                    در راه جام و ساقی مه رو نهاده ایم

ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته ایم                    ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده ایم

در گوشه امید چو نظارگان ماه                             چشم طلب بر آن خم ابرو نهاده ایم

تا سحر چشم یار چه بازی کند که باز                    بنیاد بر کرشمه ی جادو نهاده ایم

بی ناز نرگسش سر سودایی از ملال                     همچو بنفشه بر سر زانو نهاده ایم

گفتی که حافظ دل سرگشته ات کجاست                در حلقه های آن خم گیسو نهاده ایم

***یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست،از نقطه ای بترس که شیطانی ات کند...

***خط های سفید جاده را میشمارم،یک...صد و بیست و سه...هزار و هفتصد و چهل وسه...از تو دور میشوم،و نزدیک تر به انتظار...

***تیک تاک...تیک تاک...آذر داره قدم میزنه تو این حوالی و من امروز با نور قرار دارم!در بزرگراه همیشه!

...

تیک تاک...تیک تاک...

روبروی ناباوری من،از انگشت اشاره ی دست چپ تو،داره نور میره به سمت اسمون!میخوام به روی خودم نیارم،اما نمیشه!میشه رد نور رو گرفت،از انگشت اشاره ی دست چپ تو تا آخرین پله های مفهوم...

هنوز آذر ته نکشیده،خورشید داره میره از لحظه های عرق کرده...

کجای مسیر ایستادم؟!!!!!

و نور همچنان میتابه به سمت بالا...

***اگر تبر باران بگیرد...

برای علف های هرز خواهد بود،نه نهال نو پای امید تو!!!

مطمئن باش.

***به خونواده ی عزیزم:دلم براتون تنگ شده،کاش میشد شب یلدا پیشتون باشم...

***به دوستداران فریدون مشیری...

من،امیدی را در خود

بارور ساخته ام

تار و پودش را،با عشق تو پرداخته ام

مثل تابیدن مهری در دل

مثل جوشیدن شعری از جان

مثل بالیدن عطری در گل

جریان خواهم یافت

راه خواهم افتاد

باز از ریشه به برگ

باز از بود به هست

باز از خاموشی تا فریاد...

تا بعد...

این پستو تقدیمش میکنم به ندا و نگار عزیزم،به دنیای مجازی خوش اومدین!!!!

*نمیدونم چرا!!اینجا آدما از خیابون رد میشن،  ولی انگار تو پارک قدم میزنن!!

ماشینارو تو پیاده رو پارک میکنن  برا اینکه تو سایه باشن!

من بارها با چشای خودم دیدم  که هیچ چیز سر جاش نیست...

*دیگه کم کم باید وسایلمو جمع کنم!از هرچه بگذریم سخن درس خوشتر است!!!!

*به دوست عزیزم!!:عادت نکن به فراموشی،  به ساده گذشتن ، عادت نکن به نور ، به دل بریدن ، رفتن  رفتن...

*این روزا زندگی چه آرومه!!چه قدر شیرینه روزای قشنگه آرامش!

*خوشحالم!!چون یکیو خوشحال کردم!!بنده خدا خیلی به هم ریخته بود!یه کم آروم شد...

*به دوستی که تا حالا با چشم ظاهر ندیدمش!ولی قلبم چند بار زیارتش کرده!!!مبارکه

*این روزا خونه خیلی سوت و کوره!!دیگه از صدای فردوسی پور و خیابانی و اسپایدر من و جک گنجیشکه و داد و هوارای کینگ کنگ و صدای نا هنجاره بازیای کامپیوتری خبری نیست!!
آخه مدرسه ها باز شدن!!!!!

به برادر عزیزم:ایشالله هیچ وقت جات تو خونه خالی نباشه!موفق باشی...

*من از ملاقات با نور میام!!!به زمان سوگند!!یه روز دیدمش!!میخوام این خاطره رو به یاد بیارم...

*آرزو میکنم یه روز صلح بر سرتاسره جهان سایه بندازه!!طوری که حتی در حراج اسلحه  مشتری براش پیدا نشه!

*نینا جون  مرسی از هدیه ی قشنگت ، تقدیمش میکنم به خودت:

لحظه یی در بهار

کوچه ها سرخ می شوند
زمان
نیلگونست
باد
مثل اندوهی
از تماشای رود می اید
لحظه یی با تو
ای پرنده ی سبز
ای تماشای ساحرانه ی آب
لحظه یی با تو
از تو می گویم
به تماشای این غروب
که دشت
مثل دنیای خفتگان زیباست
که زمان نیلگونه می بارد
به تماشای این پرنده ی سبز
به تماشای این بهار بیا
با تو ای لحظه وار
ای همه ی تاریکی و فراموشی
با تو در باران
به تماشای رود می گذریم
لحظه یی در بهار
می دانم
لحظه یی در بهار می میرم

مینویسه و داره فکر میکنه.این دختری که مثل احساسات و آرامشش مشکوک و

مرموزه!!!

من دوست دارم داستانامو سطر به سطر بنویسم.

از این به بعد نوشتن میشه یکی از دل مشغولیام ، مثله شعر و نقاشی.من شاعر

نیستم، من نقاش نیستم، من نویسنده نیستم ،فقط دوست دارم قلم دستم بگیرم

 بعدش واسم مهم نیستً!مهم آرامشیه که قلم بهم میده...

این روزا دارم با جدیت تموم مطالعه میکنم.چی از این بهتر؟میخوام تو همه ی

جنبه های زندگیم موفق باشم.

میخوام تو همین لحظه نیت کنم که نقطه ی تصمیمو تجسم کنم.زمان داره میگذره

و هر عملی در زمان متجلی میشه ، اگه عمل نبود عبور لحظه ها بی معنی

میشد.ارزشی نداشت.پوچ و تو خالی بود.

بی درنگ به این لحظه ها توجه میکنم!

همین توجه کافیه تا آگاهیو به درونم جذب کنم و اونجاست که احساس میکنم در

حال رسیدن به چیزی هستم که فراتر از کلامه!

فقط حس میکنم!اون میاد و در من اثر میکنه.تو عمق وجودم میشینه ومثل گلی زیبا میشکفه ...

میخوام همه ی تصویرای نادرستی که از خودم دارمو رو کاغذ بنویسم ، بعدش اونو بسوزونم...

آه...صبوری!صبوری!صبوری...

نغمه هاتو در دل ساکت منتظرم،بنواز.هیچ تردیدی برای دریافتن تو،از سرعتم کم نمیکنه.این جاده،به طرف تو اشاره میکنه و میدونم الان سرنوشتم زیر بارانی که منتظرم،نوشته میشه...

صبوری!دلم میگیره از این شتابزدگی،از این سرعت های کاذب و سبقتای بیجا!از اینکه میبینم دخترا و پسرای زمین،مردا و زنان فردا از زمین یاد نمیگیرند که واسه چی و چرا و تا چه زمانی باید صبر کرد...

صبوری!واسه روشن شدن اونایی که تو رو نمیدونن به تو پناه میارم.یاریم کن تا تو رو از دل بنویسم تا اونا تو رو واسه همیشه تو گنجینه ی دلشون،معنا کنن...

میخوام تو رو از دل بنویسم تا اونا از خودشون بپرسن چرا بعد سال ها باغبونی کردن،زمین شخم زدن،هرس کردن،بازم از درخت تنومند زندگیشون میوه های کال میچینن!؟چرا بعد از سال ها مطالعه و تحقیق و تحصیل،راه شاد بودن و شاد کردن دیگرانو نمیدونن؟

چرا بعد از سال ها رنج بردن و کار کردن،جمع کردن،باز از بخشش داشته هاشون میترسن؟چرا شتاب و عجله؟بی توکل و اعتماد!چرا کنکور تب شد و ازدواج ترس شد.

چرا تعلیم و تربیت سخت شد.خرید خونه ی دلخواه،ماشین دلخواه،آرزو شد.چرا همه ی اون چیزایی که اسمشون زندگیه،اسمش راهه،اسمش زیباییه،حرام شد و زشت شد؟

صبوری!به من یاد بده چه طوری به دختری که سالها درس خونده یاد بدم که واسه نتیجه ی کنکورش اشک نریزه،بیتاب نباشه،بیمار نباشه!

به من بگو صبوری،چه طوری به اونایی که عزیزشون از دنیا سفر کرده و تحمل کنه و ادامه بده،به اونی که یارش اونو تنها گذاشته یا به اون ظلم کرده،به اونی که ازش حقی ضایع شده بگم صبوری کنه.

به من بگو صبوری!چه جوری به اونی که مالشو باخته بگم دوباره شروع کن با چه مددی بهش بگم یا علی!!!

صبوری من تو رو میشناسم.بارها تو رو حس کردم،تو پیشم بودی و هیچوقت تنهام نزاشتیدوستم شدی،همراهم شدی.حالا از رازت بگو تا دیگران هم به تو مشتاق بشن...

صبوری!کمکم کن تا به کلام در بیارم آنچه را که چشیدم،چقدر سخته مزهی سیبو نوشتن!لذت نوشیدن یه لیوان آب زلالو شرح دادن...

در دوردست مبینم ابرهای بارانیو،نگاشون میکنم،در حالی که به یاد خدا سجده ی شکر میزارمو میخونم!صبوری!صبوری!صبوری!ببار...

و شكيباي عزيزم كه يك شنبه سالگرد شكفته شدنشه

او هماني است كه هر لحظه دلش ميخواهد ، همه ي زندگي ام  غرق

شادي باشد...

  ماه من!غصه اگر هست بگو تا باشد!

معني خوشبختي  بودن اندوه است!

اين همه غصه و غم،  اين همه شادي و شور،  چه بخواهي و چه نه!ميوه

يك باغند،  همه را با هم و با عشق بچين...

  ولي از ياد مبر:

پشت هر كوه بلند ، سبزه زاريست پر از ياد خدا ...

 و در آن باز كسي ميخواند:

كه خدا هست.

وچرا غصه؟!چرا؟...